Mijn geboorte als coach


… was 14 jaar geleden…

Collage van mijn geboorte als coach uit 2005

Die geboorte vond plaats bij mijn eigen coach, Suzanne Unck, in die periode dat ik niet meer expres mezelf was. Zij zei een keer: joh, is coaching niets voor jou?  En ik zag alleen maar belemmeringen en non-talenten. Luisteren bijvoorbeeld.  Ik dacht namelijk echt dat dat niet zo’n sterk punt van mij was, in het gezin waar ik opgroeide moe(s)t je vooral hard praten om gehoord te worden.  En ik ben nogal eigenwijs, dat zit ook in de familie, snappie? Dus luisteren, dat doe ik natuurlijk vooral liever niet. Maar dat is een ander soort luisteren en dat (en veel meer) leerde ik gaandeweg in mijn “conceptieperiode” als coach…


Zo begon ik op te merken dat de sollicitatiegesprekken die ik hield met kandidaten in mijn baan als recruiter en hr adviseur, toch verdacht veel op coachingsgesprekken leken. En hoewel ik zelf dacht dat ik niet goed kon luisteren (omdat er vaak andere stemmen en gedachtes door mijn hoofd dwarrelden) bleek ik dat wel goed te kunnen, zo moeiteloos zelfs dat ik het dus niet eens opmerkte. Bovendien ontdekte ik dat je luisteren ook te kunt trainen en ontwikkelen. Die andere stemmen en gedachtes in je hoofd bijvoorbeeld, dat zijn emoties, oordelen of overtuigingen, maar die kun je dus netjes opzij zetten of die kun je inzetten als kritische wedervraag.

En dus begon ik mijn nieuwe loopbaan met  diverse coachingsopleidingen. Net als iedere geboorte gaat dat in het begin met babystapjes. Mijn eerste opleiding ben ik zelfs halverwege gestopt. Mede omdat ik onverwachts snel in verwachting raakte van mijn zoon, inmiddels 11 jaar geleden. Maar ook omdat ik er -en dat durf ik nu toe te geven- geen bal van begreep. Coachen was een nieuwe vaardigheid waar ik toen een nog ongefundeerde mening over had.  Ik wilde immers mensen vooral helpen en trainen bij het solliciteren dus als dat gereflecteer enzo, niet zo nodig!! Dacht ik.

Ook zaten er veel mede-studenten bij die ik niet begreep.  Na het vervolgen van mijn loopbaanpad en het volgen van veel trainingen en cursussen merkte ik dat mijn mening over coaching gefundeerder werd, dat sommige emoties of weerstanden te verklaren waren en hoe mijn mening langzaam een visie werd.  Ik leerde bijvoorbeeld dat ik het vaak niet eens was met “de algemeen geaccepteerde mening” en dat dat niet per definitie betekende dat ik geen goede coach was. Ik bleek een coach met een missie. Dus toen ik die nageboorte accepteerde en dreumesstapjes nam, ontwikkelde ik me ineens vrij snel, een groeispurtje.  Ik mocht me aanmelden en registreren bij een beroepsvereniging, stond daarna binnen een half jaar landelijk op podia om mijn visie en missie te delen met vakgenoten en kreeg daar waardering voor.

En ik merkte ook op dat ik sommige vakgenoten nog steeds niet begrijp. En dat dat goed is, zonder oordeel….   Ik leerde vooral dat er bij mijn eigenzinnige mening ook manieren van coachen bestonden waar ik me wel goed in kon vinden. En waarbij ik zelf mijn eigen dingen kon ontwikkelen. En mijn basisonderwijs in coaching was na aantal jaren redelijk onderweg. Een volgende ontwikkelingssprong maakte ik nog toen ik aan improvisatietheater ging doen. Wat als een leuke hobby begon, heeft mij ontzettend veel bijgebracht over mezelf, mijn rol in het leven en mijn coachingsvaardigheden.

En nu ben ik dus een pubercoach, 14 jaar jong.

Ik heb de basis in huis en ben weer om me heen aan het schoppen, op zoek naar nieuwe houvast.  Ik merk dat ik het nog steeds niet altijd eens ben met vakgenoten. Dat leer je door trainingen, intervisie en bijeenkomsten bij te wonen.

Door mijn specialisatie in de oplossingsgerichte methode kwam ik bijvoorbeeld regelmatig in aanraking met de term “evidence based coaching”.  Daarin heb ik me verder verdiept en ik volg graag gelijkgestemden die hier ook een visie op hebben. Ik skipte en vergat methodes die ik had aangeleerd, waarvan ik merkte dat ze voor mij op dat moment niet meer bruikbaar waren of niet in het oplossingsgerichte gedachtengoed pasten.

En hop, daar ga ik weer, dan ik zie de nuance van dat “evidence based” ook weer…  Ik trek mijn eigen plan en bedenk me vooral: wat is er op dit moment nuttig voor mijn coachee? Is wat ik doe evidence based (overigens, ja, het liefst zo vaak mogelijk wel) of kan ik een methode die dat niet is, wel op een oplossingsgerichte manier inzetten? En wat is dat “evidence” eigenlijk?

De wetenschap is ook niet alles. Zo bleek onlangs bijvoorbeeld dat het gedachtengoed van Elaine Aron over de hoogsensitieve personen ook op  zekere aannames en op een vrij beperkte testgroep is gebaseerd.  Met nieuw onderzoek ook weer nieuwe inzichten. En een testgroep is meestal ook niet per se homogeen. Of juist wel, wat ook weer beperkingen heeft. Want mijn coachees zijn vaak juist die uitzonderingen op de “standaard”, net als ik… 🙂

Zo zijn er natuurlijk coachingsmethodes of interventies die dus niet evidence based zijn, waar ik sceptisch tegenover kwam te staan, maar net zo sceptisch ben ik dus ook over het label “evidence based of wetenschappelijk aangetoond”.

Zo zal bijvoorbeeld de intuïtie van een coach nooit evidence based zijn of worden, maar het is wel een prachtig en krachtig instrument in coaching.  Als je het tenminste goed gebruikt en je eigen denk- en voelfouten kent of durft te ontdekken en onderkennen. Alles om je coachee vooruit te helpen, want daar draait het om.

Zo volgde ik onlangs een korte workshop over mentaliserend coachen. En tijdens de workshop realiseerde ik me dat ik die ruim zes jaar geleden ook al had gevolgd. Ik was het vergeten, ik volgde het toen niet, het is duidelijk niet geland, maar nu vielen ineens de puzzlestukjes in elkaar. Wat tof! Oei, ik groei!

Bottom line

Ik ben er na een flinke aanlooptijd trots op dat ik een echt vak heb. Dat ik mezelf uit mijn eigen (voor)oordelen en overtuigingen kan worstelen om weer een stap verder te maken, mijn groeimindset steeds verder uitrek. Dat ik uit mijn comfort zone stap om weer eens kritisch te kijken naar wat en vooral hoe ik dat doe en ook wat anderen doen. Dat ik mijzelf, door me nu net als pubercoach neer te zetten, eigenlijk te kort doe want ik realiseer me dat ik (vak)volwassen ben.

Eigenzinnig, onderzoekend, nieuwgierig, leergierig & leergul en kritisch maar vooral betrokken en ontwikkelingsgericht.

Dat ik zelf inmiddels regelmatig last heb van mijn eigen talentenblindheid. Dat ik mezelf dan wijsmaak dat ik als coach alleen maar een beetje zit te luisteren en vraag “en wat nog meer?” en daarmee op een luie manier mijn inkomen verdien. Maar ik weet beter, want achter dat luisteren en die vragen stellen, zit een wereld waarvan velen geen idee hebben. In dit vak is de uitdrukking bekend: “Een goede coach is een luie coach”.

 

Dus hee, verrek, doe ik toch wat goed zeg….

Wat ik zie is dat mijn coachees doelen bereiken, blijer en energieker bij mij weggaan dan dat ze binnen komen. En als je denkt dat het doel van ieder traject bij een loopbaancoach is dat de coachee passend werk vindt, dan klopt dat niet.

Soms is het veel meer en veelomvattender dan dat, soms is de conclusie dat dat werk er zelfs (nu) niet is, soms is het een Plan Z en soms is het maar een microstapje in de goede richting, maar voor de coachee een gigantische stap met zevenmijlslaarzen. Coaching is nooit een afgebakend en standaard traject, maar iedere keer weer maatwerk en passen en meten met dat puzzelstukje.

En dat maakt het iedere dag weer spannend en bij ieder gesprek weer alsof ik opnieuw geboren wordt en groei als coach…

 

 

 

 

 

  • 36
  •  
  •  
  •  

Comments ( 3 )

    • Sybella Koot says:

      Ha Tessa, leuke blog om te lezen. Ook heel herkenbaar (heb ook ooit een opleiding tot coach gevolgd en dacht dat luisteren niets voor mij was☺). Wat mij wel intrigeert en (nog) niet duidelijk wordt is op welke manier jouw coaching afwijkt van de andere coaches die jij niet begrijpt. Maar wellicht houd je dat bewust ‘geheim’…. kan zo ‘on air’

    • Tessa Faber says:

      Ha dank je Sybella!
      Dat niet begrijpen heeft vooral met mijn eigen maatstaf en eigen kronkelige brein te maken hoor.
      Ik kan dat misschien beter niet hardop zeggen hier, maar ik doe het lekker toch: het verwondert me dat sommige coaches een bepaalde manier hebben aangeleerd en daar niet meer buiten kunnen kijken. Dat vooral maar ik ben zelf dan ook een idioot die alijd al te veel kennis en kunde opzuigt en aan elkaar verbindt en toepast op haar eigen manier verder ontwikkelt, in plaats van een bepaald stappenplan aan te leren en dat te volgen. En nog wel wat andere dingen die vooral met verschil in inzicht of visie te maken hebben. Maar verder is het gewoon een kwestie van “anders”. Ik coach oplossingsgericht, zonder testjes etc. en ik coach vooral niet lang, geen ellenlange trajecten maar maximaal 7 keer en meestal halen we dat niet eens.
      Ik coach niet beter dan een ander, maar wel anders en daarmee trek ik dan ook andere clienten waar mijn interventies en aanpak wel voor werken. En die clienten zijn ook niet-standaard, net als ik…

    • Tessa Faber says:

      Ik reageerde gisteren nog een post op Linkedin die het heel beeldend zegt trouwens: https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6288749657296379905

    Leave A Comment

    Your email address will not be published. Required fields are marked *

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.