ο»ΏWaarom navelstaren goed voor je is…


Deze maand is het vijftien jaar geleden dat ik begon met navelstaren.
Nee, dat is niet waar, dat deed ik eigenlijk al veel langer, zo’n beetje mijn hele leven, maar dan in de negatieve zin van het woord.

Als sensitief persoon met een sterk talent voor introspectie (ik houd van positieve framing πŸ˜‰ ) deed ik dat eigenlijk al mijn hele leven.  Vooral bij iedere tegenslag of mislukking ging ik eens even fijn kijken wat er allemaal mis was met mij en hoe anderen veel beter waren in alles. En ik kan je vertellen dat dat niet goed is voor je zelfvertrouwen en zelfwaardering. 

Op zich niet zo’n wonder dus dat ik al een paar keer een flinke deuk in mijn loopbaan en zelfvertrouwen opliep.

Mijn geboorte als coach


… was 14 jaar geleden…

Collage van mijn geboorte als coach uit 2005

Die geboorte vond plaats bij mijn eigen coach, Suzanne Unck, in die periode dat ik niet meer expres mezelf was. Zij zei een keer: joh, is coaching niets voor jou?Β  En ik zag alleen maar belemmeringen en non-talenten. Luisteren bijvoorbeeld.Β  Ik dacht namelijk echt dat dat niet zo’n sterk punt van mij was, in het gezin waar ik opgroeide moe(s)t je vooral hard praten om gehoord te worden. Β En ik ben nogal eigenwijs, dat zit ook in de familie, snappie? Dus luisteren, dat doe ik natuurlijk vooral liever niet. Maar dat is een ander soort luisteren en dat (en veel meer) leerde ik gaandeweg in mijn “conceptieperiode” als coach…

Solliciteren, loopbaan en “vrouwendingetjes”


…. vrouwendingetjes? Β Ja, je weet wel… hormonen!! Β Β Sssshjt… want dat mag ik natuurlijk als voorvechter van talentvolle vrouwen op de arbeidsmarkt eigenlijk niet zeggen. Β Vrouwen en mannen zijn immers gelijk en er wordt al genoeg gediscrimineerd, bewust en onbewust. Β Maar mannen en vrouwen zijn wel een beetje anders….

Succesvol (en) expres jezelf zijn!


WP tessa

Expres jezelf: Β wat isΒ mijnΒ succesformule?

Toen ik onlangs een artikel uit het NRC over zelfpromotie deelde op Linkedin, vroeg iemand mij om mijn succesverhaal eens te delen. Succesverhaal, dacht ik?Β  Heuh?Β  Ik doe gewoon dingen , maar succes, neh…

 

 

 

 

 

 

Gezocht: de sollicitant van de 21e eeuw!


In de vroege jaren vijftig, toen mijn vader zijn eerste baan vond, was de arbeidsmarkt vrij simpel. Β Die bestond grotendeels uit blanke mannen die kostwinner waren en vooral hun handen uit hun mouwen staken en verder weinigΒ andere motieven hadden dan dat. Β Meestal liep je op nog jonge leeftijd een bedrijf binnen en bleef je daar tot je pensioen. Β De concurrentie was niet groot, netwerken was lokaal (de bakker op de hoek, familieleden of de buurman) en een -handgeschreven- sollicitatiebrief kwam niet op een grote stapel, werd bovendien nog echt met aandacht gelezen en persoonlijk beantwoord.
Sollicitanten 20e eeuw